ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Είναι πολύ λυπηρό αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και είμαι αναγκασμένος να παραδεχθώ, ότι έκανα λάθος εκτίμηση στις προβλέψεις μου.

Στην μεταπολεμική Ελλάδα, δόθηκαν δύο ευκαιρίες να αναδειχθεί οικονομικά, πολιτιστικά και δημοκρατικά η χώρα. Η πρώτη το 1981, που ο Ανδρέας Παπανδρέου, με την ευγλωττία που τον διέκρινε και την ικανότητά του να κάνει το ακροατήριό του να παραληρεί, σε κάθε ομιλία του, αλλά και την αναμφισβήτητα χαρισματική προσωπικότητα που διέθετε, κατάφερε μόλις σε 7 χρόνια από την ίδρυση του κόμματος του ΠΑΣΟΚ, να αναλάβει την εξουσία. Σε αυτό βέβαια συνετέλεσαν και άλλοι παράγοντες, που δεν θα αναφέρω εδώ, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου όμως, τις ικανότητες που διέθετε και μπορούσε αν ήθελε να αλλάξει την πορεία της Ελλάδος, δεν τις αξιοποίησε προς αυτήν την κατεύθυνση, για τον απλούστατο λόγο, ότι αυτοί που τον υποστήριξαν να ανέβει τα σκαλιά της εξουσίας, του ζήτησαν σαν αντάλλαγμα να κάνει ότι του έλεγαν και σύμφωνα με τις επιθυμίες τους. Συγκεκριμένα του είπαν: Θα λες ότι θέλεις, αλλά δεν θα τα πραγματοποιείς, θα κάνεις ότι εμείς θέλουμε. Για όσους αμφιβάλουν, τους συνιστώ να διαβάσουν το βιβλίο του διακεκριμένου συγγραφέα και κάποτε γενικού γραμματέα, του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Λουντς,  Αθανάσιου Στριγά, ΄΄ Η μαύρη βίβλος των ελλήνων πολιτικών ΄΄ όπως επίσης και το άλλο του βιβλίο του, ΄΄ Κύπρος απόρρητος φάκελος. ΄΄  Όσο του το επέτρεπαν οι συνθήκες, είναι πολύ αποκαλυπτικός ο συγγραφέας. Έχει δε γράψει, ότι οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας, είναι προκατασκευασμένοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από τα παγκόσμια διευθυντήρια. Δεν νομίζω να έχει αντίρρηση κανείς!!

Εκεί μέσα θα διαπιστώσουν τι σήμαινε Ανδρέας για την Ελλάδα, πως ανέβηκε τα σκαλιά της εξουσίας, τι έλεγε και τι έκανε, καθώς επίσης και όλοι οι υπόλοιποι πολιτικοί, που πέρασαν από την μεταπολίτευση και μετά,  από την ελληνική Βουλή.

Για να κλείσω λοιπόν το κεφάλαιο του Ανδρέα, θα θυμίσω, ότι δεν έκανε τίποτα από τα κυριότερα που είπε και η υποτιθέμενη σοσιαλιστική κυβέρνηση, της οποίας ήταν πρόεδρος, μόνο σοσιαλιστική δεν ήταν. Αυτά που έκανε, ήταν μηδαμινά και αυτά που του επέτρεπαν τα διεθνή διευθυντήρια, αλλά έδωσαν αφορμή να υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολίτες, που πίνουν νερό στο όνομά του λόγω άγνοιας. Τι έκανε όμως για τον φάκελο της Κύπρου, που έλεγε, ότι το άνοιγμα του φακέλου, θα ήταν ένα από τα πρώτα πράγματα που θα έκανε η κυβέρνησή του? Τι έκανε που έλεγε, ότι θα φέρει την συμφωνία Ρότζερς στη Βουλή για να επανεξετασθεί? (Αυτή η συμφωνία είναι που επανένταξε στο ΝΑΤΟ την Ελλάδα, που είχε αποχωρήσει, με την θεατρική και οπερετική  απόφαση του <<Εθνάρχη>> Καραμανλή). Έχει γραφτεί και ένα βιβλίο από τον Κώστα Μπάρμπη, με τίτλο, ΄΄ Εθνάρχης ή εθνικός εφιάλτης ΄΄

Τι έκανε επίσης, ή μάλλον δεν έκανε ποτέ το ΠΑΣΟΚ στα 20 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας, ούτε ένα δημοψήφισμα, για να αποφασίσει ο λαός για τα εθνικά θέματα, όπως είχε υποσχεθεί ότι θα γίνεται. Θυμόσαστε οι παλιότεροι εκείνο το περίφημο ΄΄ Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία. ΄΄ και πολλά άλλα.

Συμπέρασμα όλων αυτών είναι, ότι χάθηκε η ευκαιρία που λέγαμε παραπάνω για να αναδειχθεί η Ελλάδα και να πάρει την θέση που της αξίζει στο παγκόσμιο στερέωμα και αυτό εξαιτίας του τυχοδιωκτισμού  του Ανδρέα Παπανδρέου που δεν έχει προηγούμενο. Από την μεταπολίτευση και μετά και ιδίως από την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, άρχισε η κατρακύλα της Ελλάδος και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Εφημερίδες της Ευρώπης, αλλά και πέραν του ατλαντικού, έγραφαν για το ΠΑΣΟΚ, ότι είναι το ποιο διεφθαρμένο κόμμα της Ευρώπης και ο πρόεδρός του και πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, είναι ο πρωθυπουργός που καταλήστεψε την Ελλάδα. Ακριβώς με αυτά τα λόγια. Έχω τα αποκόμματα των εφημερίδων της εποχής.

Ξεκινώντας όμως στην αρχή είπα, ότι χάθηκαν δύο ευκαιρίες για να αναδειχθεί η Ελλάδα. Η πρώτη λοιπόν ήταν αυτή που περιέγραψα με τον Ανδρέα. Ποια ήταν όμως η δεύτερη?

Με την διεφθαρμένη και ασύδοτη πολιτική λοιπόν του ΠΑΣΟΚ, κατά το μεγαλύτερο μέρος και της ΝΔ κατά το υπόλοιπο, φτάσαμε στο 2009, που η προδοτική πολιτική, αρχικά του Κώστα Σημίτη, μετέπειτα του νεώτερου Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Παπανδρέου, μας βάλανε την θηλιά στο λαιμό και μας οδήγησαν στα μνημόνια. Με το λεφτά υπάρχουν του ΓΑΠ, με τα 18 αντιμνημονιακά σημεία του Ζαπείου του Σαμαρά, που έφυγε για την Ευρώπη αντιμνημονιακός και γύρισε μνημονιακός, με το PSI του Βενιζέλου, που έφαγε τα χρήματα των ταμείων, (20 δις € δεν είναι λίγα λεφτά) και πάει λέγοντας, έσφιξε η θηλιά τόσο πολύ, που φτάσαμε στο σημείο να έχουμε, στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα πάνω από 7.000 αυτοκτονίες απελπισμένων και απογοητευμένων συμπατριωτών μας, να έχουμε το κλείσιμο πάνω από 300.000 βιοτεχνιών, την δημιουργία 1.500.000 επίσημα ανέργων και ανεπίσημα 2.000.000, το κούρεμα μισθών και συντάξεων σε ποσοστά πάνω από το 50%, σε πραγματικές τιμές, το κλείσιμο των περισσοτέρων από τα μισά καταστήματα των πόλεων, την μετανάστευση περισσοτέρων από 300.000 νέων ανθρώπων, κυρίως επιστημόνων, που έψαξαν να βρουν την τύχη τους σε άλλες χώρες, την συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, της παιδείας κ.λπ. κ.λπ. που τελειωμό δεν έχουν.

Προ αυτής της κατάστασης το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που μέχρι τότε έμπαινε δεν έμπαινε στη Βουλή, με το ποσοστό του 3% που διέθετε, άρχισε να ανεβαίνει και να διεκδικεί την εξουσία, από τα άλλα παραδοσιακά κόμματα, για τον βασικό λόγο, ότι μη έχοντας κυβερνήσει, δεν βαρυνόταν με διαπλοκές και διαφθορά, ανήκε δε σε ένα άλλο χώρο, μεταξύ αριστεράς περισσότερο και κέντρου και επιτέλους μεγάλο μέρος των πολιτών, ήθελε να φέρει ας πούμε μια πραγματική αλλαγή από τα καθιερωμένα κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία επί 40 χρόνια.

Παρ΄ όλες λοιπόν τις τρομοκρατικές βλακείες που εκτοξεύονταν από τους ανεγκέφαλους της ΝΔ του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού και των άλλων κομμάτων, (Βούλτεψη, αν κερδίσει τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχουμε χαρτί υγείας, Άδωνις, θα πάρω τα λεφτά μου στο εξωτερικό αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, Σαμαράς, Βενιζέλος, Παπαδήμας, δεν θα έχουμε πετρέλαιο και θα παγώσουμε και ένα κάρο άλλες ηλιθιότητες), παρ΄ όλα αυτά λοιπόν, ο κόσμος εμπιστεύθηκε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρό του, τον Αλέξη Τσίπρα, γιατί μεταξύ άλλων του υποσχέθηκε την πραγματική αλλαγή, την κατάργηση των μνημονίων, ή έστω την μη συνέχισή τους, το τέλος της λιτότητας, το τέλος της τρόικας, που μπαινόβγαιναν στα υπουργεία και αλώνιζαν, όπως έλεγαν, την εξασφάλιση της πρώτης κατοικίας, την μη περαιτέρω μείωση των συντάξεων, την επαναφορά του 13^ου μισθού στους χαμηλοσυνταξιούχους, την αύξηση του βασικού μισθού στα 751 €, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, την τιμωρία των υπευθύνων πολιτικών και όχι μόνο, για την κατάσταση που οδήγησαν την χώρα με τις προδοτικές πολιτικές τους, αλλά και την τιμωρία αυτών που εμπλέκονταν σε διαπλοκές, διαφθορές κ.λπ. και τόσα άλλα.

Το βράδυ δε των εκλογών, στις 25 του Γενάρη, μετά που φάνηκε η καθαρή πλέον νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρόεδρος του κόμματος και από την επομένη πρωθυπουργός της Ελλάδος, ανέβηκε στην εξέδρα που είχε στηθεί στην Πανεπιστημίου, πάνω από την πλατεία Κλαυθμώνος, μαζί με τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ, που είχε ήδη συνομιλήσει για συνεργασία μετεκλογική και απευθυνόμενος στο πλήθος που τον ζητωκραύγαζε, του υποσχέθηκε για μια ακόμη φορά, όλα αυτά που ανέφερα παραπάνω και αποτελούσαν προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, πράγματα που τα ανέφερε και επίσημα πλέον στις προγραμματικές του δηλώσεις, όταν παρουσιάστηκε στην Βουλή. Είπε επίσης, ότι όλη η Ευρώπη μιλάει για την Ελλάδα και ήταν αλήθεια. Για πρώτη φορά ίσως μεταπολεμικά, υπήρχε τόσο μεγάλη κάλυψη των εκλογών, από τα διεθνή ΜΜΕ. Ήταν πράγματι μια μεγάλη αλλαγή για την Ελλάδα.  Και ο κόσμος ανάσανε πλέον έναν αέρα δημοκρατίας, έναν αέρα ανακούφισης και ήλπιζε, ότι η για πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση, θα φροντίσει επιτέλους για τον λαό της μεσαίας τάξης και κάτω, που τόσες δεκαετίες, ήταν παραμελημένη.

Με όλα αυτά και με τις πρώτες ενέργειες της κυβέρνησης, από την πρώτη κιόλας εβδομάδα, που έγιναν πράγματα, όπως εγράφη, που δεν είχαν γίνει τόσες δεκαετίες, εκτινάχθηκε η δημοτικότητα του Αλέξη Τσίπρα στα ύψη. Έφτασε κοντά στο 80% η δημοφιλία του, πράγμα πρωτοφανές.

Ξεκίνησαν λοιπόν και οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μας, με τα γνωστά αποτελέσματα, τα οποία ανέφερα σε προηγούμενο σχόλιό μου, μην τα αναφέρω ξανά γιατί ο σκοπός αυτού του σχολίου είναι διαφορετικός.

Ο Αλέξης Τσίπρας λοιπόν, από την αρχή έκανε πολλά λάθη και άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τον εξαναγκασμό και την υποταγή της Ελλάδας στα συμφέροντα των δανειστών.

Πρώτο λάθος του η συνεργασία με μεγάλο μέρος των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορούμε να κατηγορούμε ένα κόμμα για  διαφθορά που επί δύο δεκαετίες ήταν στην εξουσία και μετά να δεχόμαστε, αυτούς τους βουλευτές που υπέθαλπαν την διαφθορά, για κάποιους λόγους, στους κόλπους του δικού μας κόμματος!! Επίσης η πρότασή του για την θέση του προέδρου δημοκρατίας στον Παυλόπουλο μεγάλο λάθος, έστω και αν αποσκοπούσε σε κάποιους λόγους, που λίγο πολύ είναι γνωστοί. Ένα μεγάλο αγκάθι της δημόσιας διοίκησης στην Ελλάδα, είναι και οι πλεονάζοντες κατά χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι. Και ο κ. Παυλόπουλος ευθύνεται κατά πολύ. Ούτε ο ίδιος δεν ξέρει πόσες χιλιάδες έχει διορίσει, ξεπερνούν πάντως ίσως και τις 200.000.

Δεύτερο λάθος οι συνεχείς υποχωρήσεις του απέναντι στους δανειστές, που όσο τους έδινε υποχωρώντας, όλο και περισσότερα ζήταγαν.

Τρίτο λάθος, ότι από τις πρώτες μέρες έλεγε ο υπουργός των οικονομικών του και φυσικά με την σύμφωνο γνώμη του, ότι δεν χρειαζόμαστε λεφτά και δεν θα εκταμιεύσουμε το υπόλοιπο των 7,5 δις που είναι να πάρουμε, λες και το είχαν έτοιμο να μας το παραδώσουν οι δανειστές και το αποποιηθήκαμε. Από την άλλη όμως μέσα σε διάστημα λίγων μηνών, πληρώναμε τις δυσβάσταχτες υποχρεώσεις μας για να φανούμε φερέγγυοι στην Ευρώπη και στο ΔΝΤ, μη μπορώντας όμως η κυβέρνηση να αρχίσει να υλοποιεί έστω και μία από τις δεσμεύσεις της.

Άλλο λάθος της σημερινής κυβέρνησης , είναι οι διχασμένες γνώμες των στελεχών της. Ο κάθε ένας έχει διαφορετική γνώμη για ένα θέμα, αλλά και οι ίδιοι, άλλα λένε το πρωί, άλλα το βράδυ και άλλα το άλλο πρωί. Δεν σκέφτονται προτού ανακοινώσουν μια απόφασή τους, αν αυτή είναι εφικτό να εφαρμοσθεί και την ανακοινώνουν και όταν αρχίσουν οι αντιδράσεις, αρχίζουν και οι υποχωρήσεις και ξανά και ξανά κ.ο.κ.

Σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, υπέβαλε την παραίτησή του ο κ. Σακελλαρίδης, κατόπιν υπόδειξης του πρωθυπουργού, λόγω διαφωνίας του με το πολυνομοσχέδιο, που θα τεθεί σε ψηφοφορία στη Βουλή. Επίσης διαφοροποιούνται και άλλοι βουλευτές και από το κόμμα που κυβερνά, αλλά και από το συγκυβερνών κόμμα, όπως ο κ. Νικολόπουλος.

Για αυτούς που διαφοροποιούνται, το μέγαρο Μαξίμου, αλλά και ο κ. Καμένος, είπαν, ότι όταν συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια των τελευταίων εκλογών της 20^ης Σεπτεμβρίου, ήξεραν για την συμφωνία του Αυγούστου και την είχαν υπογράψει ήδη. Ναι πράγματι ήξεραν, αν και πολύ αμφιβάλλω, γιατί κανείς δεν διαβάζει τα μνημόνια και όλες αυτές τις συμφωνίες των εκατοντάδων σελίδων, που είναι και ακαταλαβίστικα αλλά τα ψηφίζουν, αφού ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσαν να κάνουν και αλλιώς. Είναι  η γραμμή του κόμματος, τα δέχθηκε ο πρωθυπουργός σε εκείνη την ατέλειωτη νύχτα της διαπραγμάτευσης και τα έφερε στην βαλίτσα του και τα ψήφισαν ως και τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Θα ήθελα όμως να ρωτήσω τον πρωθυπουργό της χώρας και τον συνεργάτη του τον κ. Καμένο, αυτοί τήρησαν την άγραφη συμφωνία που έκαναν με τον ελληνικό λαό? Και η οποία είναι ποιο ιερή από την συμφωνία που έκαναν και υπέγραψαν με τους δανειστές και είναι σε τέλεια αντίθεση από τα υπεσχημένα και από αυτά που προσδοκούσε ο λαός, ο για μία ακόμη φορά προδομένος.

Ξέχασε ο κ. Καμένος αυτά που έλεγε, ότι  δεν τους έχουμε ανάγκη, (τους δανειστές), θα μας βοηθήσει η Ρωσία, θα ενταχθούμε στους BRICKS, δεν θα τους πληρώσουμε αν δεν μας δώσουν λεφτά κ.λπ. κ.λπ.

Που είναι επίσης, εκείνα όλα όσα αποκάλυψε ο κ. Καμένος με την ανάληψη του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και αφορούσαν καταχρήσεις εκατομμυρίων και ήταν βόμβα μεγατόνων? Που είναι οι υποσχέσεις του πρωθυπουργού, ότι κανείς να μην ελπίζει, ότι θα μείνει στο απυρόβλητο, λόγω ασυλίας βουλευτικής? Πότε θα τιμωρηθούν οι ένοχοι? Για μία ακόμη φορά θα μείνουν ατιμώρητοι.

Τελειώνοντας λοιπόν, για να μην αναφέρω και όλα τα άλλα που δεν έγιναν, θέλω να πω, ότι κατά την γνώμη μου, η δεύτερη ευκαιρία που έχασε η Ελλάδα για να αναδειχθεί σε αυτό που πραγματικά της αξίζει, είναι αυτή που χάθηκε με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα.

Όταν τον πρώτο μήνα της διακυβέρνησης της χώρας, είχε ανέβει η δημοφιλία του στο 80% και άρχισαν οι εκβιασμοί εκ μέρους των δανειστών, δεν έπρεπε να  κάνει καμία υποχώρηση και είμαι απόλυτα βέβαιος, ότι ο λαός θα τον ακολουθούσε. Σε τελευταία ανάλυση, η γνώμη μου είναι, ότι δεν επρόκειτο να μας συμβεί τίποτα χειρότερο από αυτά που μας συνέβησαν και που πρόκειται να μας συμβούν τα επόμενα χρόνια. Μην έχει κανείς την ψευδαίσθηση, ότι σε τρία ή τέσσερα χρόνια θα βγούμε από τα μνημόνια και θα ανακάμψουμε. Ούτε σε είκοσι χρόνια. Βρείτε και διαβάστε πόσα χρήματα πρέπει να δίνουμε κάθε χρόνο για τα επόμενα τριάντα χρόνια και μετά σκεφθείτε πως θα βρεθούν αυτά τα χρήματα. Θα βρεθούν μόλις φτάσουν όλες τις συντάξεις στα 350 €.  Ίσως σε κάποιο επόμενο σχόλιό μου, να βρω και να σας παραθέσω τον πίνακα των τοκοχρεολυσίων. 

Η Ελλάδα τελείωσε οριστικά πλέον, χάθηκε και η τελευταία ευκαιρία και δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη. Και δυστυχώς όλη αυτή η κατάσταση, ευνοεί τα κόμματα της ακροδεξιάς, που λανθασμένα ο λαός κατευθύνεται προς αυτά νομίζοντας  ότι έτσι θα υπάρξει λύση. ΛΑΘΟΣ.

Και επειδή στην αρχή είπα, ότι έκανα λάθος εκτίμηση στις προβλέψεις μου, ναι ομολογώ, ότι είχα επενδύσει πολλά στον Αλέξη Τσίπρα, είχε αποκτήσει την απόλυτη εμπιστοσύνη μου και είχα πιστέψει, ότι θα αναδειχθεί μεγάλος ηγέτης και θα συνδέσει το όνομά του με την αλλαγή όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης ως ένα σημείο.

Αν ο Αλέξης Τσίπρας, έπαιρνε για την Ελλάδα την μεγάλη απόφαση, ο λαός θα τον ακολουθούσε, αυτό είναι πλέον ή βέβαιο και μετά θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του και άλλες χώρες στην Ευρώπη, με πρώτες την Ισπανία, την Πορτογαλία,, την Ιταλία, πιθανόν την Γαλλία κ.ο.κ. και κατόπιν αντίο η κυριαρχία της Γερμανίας στην Ευρώπη, που ουσιαστικά ποτέ δεν ενώθηκε, αλλά Γερμανοποιήθηκε και που έχει ήδη αρχίσει η διάλυσή της. Απλά είναι θέμα χρόνου, αν συνεχίσουν αυτή την τακτική.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΓΓΟΣ                                                                                                      19.11.2015