Συνέχεια του βιβλίου

Με το επόμενο θέμα, θα καταλάβετε, πως το κράτος μας γδέρνει, πολλές φορές χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι, με διάφορους τρόπους, έμμεσων φόρων, που δεν το γνωρίζει κανείς, γιατί γίνονται στα μουλωχτά που λέει ο λαός.

Το καλοκαίρι του 2008, κατέβηκα την Ελλάδα με αυτοκίνητο, μέσω Ιταλίας, από την Γερμανία, όπου διαμένω. Είχα εισιτήριο για το καράβι με επιστροφή από Αγκόνα Πάτρα και από Πάτρα Αγκόνα. Στις 10.Αυγούστου που επέστρεφα, όταν έφτασα στην Πάτρα, πήγα στα γραφεία της εταιρείας που είχα το εισιτήριο για να κάνω check-in, προτού επιβιβασθώ στο καράβι και μου ζήτησαν να πληρώσω 30 €, ενώ είχα εισιτήριο, όπως είπαμε με επιστροφή πληρωμένο. Όταν ρώτησα γιατί αυτό, μου είπαν ότι 15 € για τον επιβάτη και άλλα 15 € για το αυτοκίνητο, είναι μια νέα επιβάρυνση με απόφαση του υπουργού οικονομικών και αποδίδεται στην εφορία. Αναγκαστικά το πλήρωσα, (δεν γινόταν και αλλιώς) και επιβιβάστηκα στο καράβι. Να σημειώσουμε ότι για τα φορτηγά δεν ήταν 15 € αλλά 60 το χαράτσι το έκτακτο, που σημαίνει για ένα Ι.Χ. πήγαινε έλα είναι 60 €, αν είναι ένας ο επιβάτης, αν έχει και άλλους μαζί του, είναι 15 € για κάθε  επί πλέον επιβάτη και για τα φορτηγά πήγαινε έλα είναι 150 €.

Την εποχή εκείνη,  κυβέρνηση ήταν η ΝΔ με τον Κ. Καραμανλή και υπουργός οικονομικών, ήταν ο Αλογοσκούφης. Ο Αλογοσκούφης λοιπόν με απόφασή του έκανε ένα δώρο στο δημόσιο ταμείο, που σε ημερήσια βάση, δεν μπορώ να υπολογίσω πόσα ευρώ είναι. Αυτό που μπορώ να σας πω, είναι, ότι σε καθημερινή βάση, φεύγουν πολλά καράβια για την Ιταλία από Πάτρα και από Ηγουμενίτσα και αντιστρόφως, που, ειδικά το καλοκαίρι, το κάθε ένα από αυτά, παίρνει εκατοντάδες αυτοκίνητα και πάνω από χίλιους ή και περισσότερους επιβάτες και εννοείται πάρα πολλές νταλίκες. Μιλάμε για πολλά λεφτά. Από ότι μαθαίνω, αυτό το ποσόν των 15 €, μειώθηκε στα 10 €, αλλά δεν ξέρω για να είμαι ειλικρινής από πότε και ποιος το έκανε. Πάντως ισχύει και μέχρι σήμερα.

Το ωραίο είναι, ότι όλοι οι επιβάτες, που ταξιδεύουν με αυτόν τον τρόπο, δεν το ξέρουν. Βγάζουν ένα εισιτήριο με όσο τους λέει το πρακτορείο και δεν ξέρουν τι πληρώνουν. Έβαλαν λοιπόν ένα φόρο και εισπράττουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ την ημέρα και κανείς δεν το πήρε χαμπάρι.

Ένα κράτος βέβαια έχει έξοδα και αυτά θα τα εισπράττει από τους φόρους που επιβάλει στους πολίτες, αλλά σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, που την καταλήστεψαν οι πολιτικοί της, είναι απαράδεκτο να συμβαίνουν όλα αυτά που γίνονται ειδικά τα τελευταία χρόνια. Φάγανε δισεκατομμύρια και τον λογαριασμό τον πληρώνουμε εμείς.

Ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος, ο Καποδίστριας, όταν ανέλαβε και διόρισε την κυβέρνησή του, είπε στα μέλη της. Τις υπηρεσίες σας, θα τις προσφέρετε δωρεάν στον τόπο και δεν θα λαμβάνετε χρήματα από τον δημόσιο κορβανά, αφού ο λαός υποφέρει. Αλλά που τέτοιες ευαισθησίες στους σημερινούς πολιτικούς.

Σας επiσυνάπτω μία φωτοτυπία του εισιτηρίου μου της επιστροφής του Αυγούστου του 2008, όπου φαίνεται ο ναύλος εταιρείας του επιβάτη και του αυτοκινήτου και από κάτω λέει: Δικαίωμα τρίτων/taxes 15 €.

Με πολλές αναταράξεις λοιπόν,  από σκάνδαλα, διαπλοκές συμφερόντων, διαφθορές και λοιπά φτάσαμε στο 2009, όπου αιφνιδίως ο Κ. Καραμανλής στις 2 Σεπτέμβριου, ανακοινώνει την παραίτηση της κυβέρνησής του και την πρόωρη προκήρυξη εκλογών, με το αιτιολογικό, πρώτον, ότι η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008 έχει περιέλθει σε δυσμενή θέση και δεύτερον, την άρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να συνεργαστεί στο θέμα της εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας, που θα γινόταν όμως τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους, δηλαδή μετά έξη μήνες.

Αυτοί βέβαια δεν ήταν οι πραγματικοί λόγοι της παραίτησής του, αλλά άλλοι. Εφημολογείτο, ότι απειλείτο η ζωή του, λόγω της συναίνεσής του για τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης. Εν τω μεταξύ τον είχαν πνίξει τα σκάνδαλα και όντως η οικονομία της χώρας διαφαινόταν πολύ ζοφερή για τα επόμενα χρόνια.

Ήθελε λοιπόν να ξεφορτωθεί την καυτή πατάτα και ουσιαστικά δεν ήθελε να κερδίσει τις εκλογές που τελικά προκηρύχθηκαν για τις 4 Οκτωβρίου του 2009.

Ωστόσο μετά την παγκόσμια κρίση, που διαφαινόταν στον ορίζοντα και που για μένα ήταν φτιαχτή και προαποφασισμένη, από τα κέντρα εξουσίας της παγκόσμιας οικονομίας, ενέκρινε ένα ποσόν 28 δις € για την ανακεφαλοποίηση των τραπεζών.  

Αυτή η αμαρτία της ανακεφαλοποίησης των τραπεζών, που τελικά έφτασε τα 240 δις €, είναι άλλο ένα σκάνδαλο, όλων των κυβερνήσεων.

Για τα θέματα των σκανδάλων και  περισσότερες λεπτομέρειες για την διακυβέρνηση της χώρας σε αυτά τα 5 χρόνια από την ΝΔ, θα τα πούμε στο δεύτερο και τελευταίο κεφάλαιο αυτού του βιβλίου.

Σε αυτές τις εκλογές, έλαβαν μέρος 28 κόμματα, από τα οποία ορισμένα δεν τα ξέρουν ούτε αυτοί που τα δημιούργησαν. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με πρόεδρό του τον Γ. Παπανδρέου και με το βασικό σύνθημα, λεφτά υπάρχουν, κέρδισε τις εκλογές και ανακούφισε τον Καραμανλή. Πήρε ένα ποσοστό 43,92 %, η ΝΔ πήρε 33,48%  τρίτο κόμμα ήρθε το Κ.Κ.Ε. με 7,54%, τέταρτο το ΛΑ.Ο.Σ. με 5,63% και πέμπτο ο ΣΥΡΙΖΑ με 4,60%. Όλα τα υπόλοιπα έμειναν εκτός, συγκεντρώνοντας λιγότερο από 3% που είναι το απαραίτητο ποσοστό για να εκπροσωπηθεί ένα κόμμα στη Βουλή.

Χαρακτηριστικά θα αναφέρω, ότι ένα κόμμα με την επωνυμία ΠΑΛΑΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, έλαβε μόνον τρεις ψήφους. Υποθέτω ψήφισαν πατήρ, υιός και σύζυγος.

Αυτές οι εκλογές, ήταν πολύ καθοριστικές για το μέλλον της χώρας μας. ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ΝΔ, κυβέρνησαν την χώρα επί δεκαετίες και δεν έκαναν πράγματα αυτονόητα, που και κόστος δεν έχουν και την βιωσιμότητα της χώρας εξασφαλίζουν.

Εδώ απλά θα αναφέρω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ. Όταν διορίστηκα το 1962 στο δημόσιο, από όπου και συνταξιοδοτήθηκα, οι κρατήσεις που γινόντουσαν στον μισθό των Δ.Υ. για την περίθαλψή τους, ήταν 1%. Και γενάτε ένα εύλογο ερώτημα. Πόσο μυαλό χρειάζεται να έχει κάποιος, προκειμένου να καταλάβει, ότι με αυτό το ποσοστό, δεν φτάνει να πληρωθούν, ούτε οι καθαρίστριες των νοσοκομείων, όχι να παρέχουν περίθαλψη στους ασφαλισμένους. Και εκτός των νοσοκομείων οι ασφαλισμένοι χρειάζονται φάρμακα και τόσες άλλες παροχές. Βέβαια τα ταμεία τα ασφαλιστικά τα χρηματοδοτούσε το κράτος κάθε χρόνο και όλοι μας ξέρουμε τα τεράστια ελλείμματα των ταμείων και ειδικά του ΙΚΑ. Πέραν λοιπόν από το ότι τα ταμεία δεν είχαν ποτέ  επαρκή κονδύλια, για τις απαραίτητες παροχές στους ασφαλισμένους, ήταν και η κακοδιαχείριση από τους διοικητές τους, που η εκάστοτε κυβέρνηση διόριζε τους δικούς της αποτυχημένους πολιτευτές και εντελώς άσχετους και ανίκανους να διαχειριστούν αυτό που απαιτούσε η θέση τους. Και σήμερα ακόμη, που το ποσοστό κράτησης έφτασε το 6%, είναι λίγο και στην περίπτωση της χώρας μας, ακόμη χειρότερα, ειδικά με τα δύο εκατομμύρια ανέργους, που αν δούλευαν θα πλήρωναν έστω και αυτή την μικρή εισφορά.   Προσθέστε και την μαύρη εργασία των ανασφάλιστων και τότε θα δούμε γιατί τα ταμεία είναι προβληματικά.

Θα έπρεπε λοιπόν χρόνο με τον χρόνο, τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και μετά, να αυξάνεται η εισφορά των ασφαλισμένων, μέχρι να φθάσει σε ένα επίπεδο βιωσιμότητας των ταμείων, που είναι περίπου ένα 10 με 12%. Αλλά ποιος και πότε, από τους πολιτικάντηδες που έχουμε, ενδιαφέρθηκε να εφαρμόσει συστήματα σωστά σε αυτή την χώρα. Αυτό που ενδιέφερε και συνεχίζει να ενδιαφέρει όλους, είναι, πως θα κρατήσουν την καρέκλα όσο γίνεται περισσότερο, για να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους και αυτά των δικών τους ανθρώπων.

Μέσα σε όλη αυτή λοιπόν την κατάσταση και τα προβλήματα της χώρας, που δεν διαφαινόταν ότι θα τα λύσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ., το Κ.Κ.Ε. (το κόμμα του λαού), ξεσήκωνε τους οπαδούς του σε πορείες, σε διαμαρτυρίες κ.λπ.

Με το μικρό ποσοστό που εξασφαλίζει κάθε φορά στις εκλογές, βρίσκεται μέσα στη Βουλή για να κάνει αντιπολίτευση και ποτέ δεν βρίσκει κάτι θετικό σε οποιαδήποτε κυβέρνηση. Δεν έχω αντίρρηση, ότι πρέπει να υπάρχει η φωνή του Κ.Κ., μέσα στην Βουλή και ότι πολλές φορές λένε πράγματα εφικτά και σωστά, αλλά τις περισσότερες φορές, λένε πράγματα που δεν γίνονται και που άλλωστε δεν τα εφαρμόζει ούτε το ίδιο το κόμμα εκεί που μπορεί και πρέπει, για να έχει έναν λόγο παραπάνω να τα υποστηρίζει. Και για να γίνω πιο σαφής.

Το Κ.Κ.Ε. ως γνωστόν, έχει στον Περισσό, εγκαταστάσεις γραφείων τυπογραφείων κ.λπ. και απασχολεί υπαλληλικό και εργατικό προσωπικό. Τον καιρό εκείνο, που ήδη η Ελλάδα βρισκότανε σε κρίση, η Αλέκα Παπαρήγα, που τότε ήταν η γενική γραμματέας του κόμματος, ζητούσε από την κυβέρνηση  αύξηση του βασικού μισθού σε 1200 €. Σημειώστε δε, ότι στους εργαζόμενους στον Περισσό, έδιναν μισθούς της τάξεως των 400 με 500 € το ανώτερο. Έτσι το κόμμα διεκδικεί τα εργατικά δικαιώματα, γιατί και αν ακόμη το κράτος είχε την δυνατότητα να αυξήσει τους μισθούς στα 1200 €, είναι βέβαιο, ότι το Κ.Κ.Ε δεν θα έδινε αυτή την αύξηση στους δικούς του εργαζομένους, με το αιτιολογικό, ότι τα κρατάει το κόμμα για την συντήρηση και ανάπτυξή του.

Όπως τότε στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στον πρώτο μεγάλο ξεσηκωμό των αγροτών, δεν θυμάμαι ακριβώς ποια χρονιά, έγραφε ο Ριζοσπάστης στην πρώτη σελίδα του με μεγάλα γράμματα. Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΛΥΘΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ. Ωραία είναι να τα λες και να τα ακούν οι οπαδοί σου αλλά μπορούν να εφαρμοστούν?

Για να μην παρεξηγηθώ θέλω να δηλώσω εδώ, ότι δεν είμαι εναντίον των κινητοποιήσεων, χωρίς τις οποίες δεν πετυχαίνεις τίποτα, αλλά μέχρι ένα βαθμό, να λες και να διεκδικείς πράγματα που μπορούν να γίνουν και όχι να τα λες εκ του ασφαλούς, ξέροντας ότι ποτέ δεν θα κληθείς να τα εφαρμόσεις, γιατί ούτως ή άλλως δεν θα γίνεις κυβέρνηση. Άλλωστε το Κ.Κ.Ε. δεν θέλει να κυβερνήσει και δεν το κρύβουν,  επομένως πάντα μιλάνε εκ του ασφαλούς, αφού έτσι και αλλιώς δεν νομοθετούν, αλλά μόνον κρίνουν.

Στην 1^η του Μαρτίου του 2010 λοιπόν, έστειλα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα στην Αλέκα Παπαρήγα και τις λέω εκεί τις απόψεις μου. Μετά από τρεις ημέρες και μετά από διάφορα που έλεγε η Αλέκα και για τον ξεσηκωμό που καλούσε τους πολίτες,, εκνευρίστηκα πολύ, γιατί δεν έλεγε πράγματα εφικτά και σωστά και της στέλνω ένα γράμμα συστημένο. Φυσικά δεν πήρα καμία απάντηση ούτε στο μήνυμα, ούτε στο γράμμα.

Και εδώ θα πρέπει να πούμε, ότι σχεδόν σε όλες τις επιστολές, που έχω στείλει στην ΝΔ, έχω πάρει απαντήσεις, ενώ από το Κ.Κ.Ε., που υποτίθεται είναι κόμμα πιο κοντά στον λαό, ποτέ δεν πήρα απάντηση και από το ΠΑΣΟΚ επίσης, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.

Στην συνέχεια θα ασχοληθώ με ένα θέμα, που έχει σχέση με την ασυνειδησία πολλών οδηγών. Για να είμαι ειλικρινής καταλαβαίνω, ότι είναι κουραστικό να διαβάζει κάποιος αυτά που γράφω με επιστολές, σε διάφορους φορείς και τις απαντήσεις που παίρνω, αλλά το κάνω για ένα βασικό λόγο.

Θέλω να μεταδώσω και να καταλάβει ο αναγνώστης, ότι σε αυτή την χώρα, δεν λειτουργεί τίποτα σωστά, αν και πολλά θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς κόστος. Άλλωστε μπορώ να πω, ότι όλα αυτά έχουν και κάποια ιστορική αξία ίσως.

Μία κατάσταση που δεν πρόκειται να αλλάξει για πολλά χρόνια ακόμη. Και όπως έχω πει, στο δεύτερο κεφάλαιο αυτού του βιβλίου θα στολίσω τον κάθε έναν χωριστά από όλους αυτούς που κατέστρεψαν την χώρα και που κόπτονται τώρα να την σώσουν. Αυτό που θέλουν και επιδιώκουν στην ουσία, όλοι οι πολιτικοί στην Ελλάδα, είναι, πως θα καταλάβουν μία καρέκλα στην εξουσία και πως θα την κρατήσουν όσο γίνεται περισσότερο.

Έως ότου φτάσουμε όμως στο δεύτερο κεφάλαιο, αξίζει να διαβάστε όλα αυτά για να καταλάβετε τι πραγματικά εννοώ και πως θα έπρεπε να λειτουργεί η δημόσια διοίκηση. Απλά, με απλή λογική.

Τον Απρίλιο του 2010, βρίσκομαι στην Ελλάδα και ένα βράδυ περίπου στις 10.30, κινούμαι στην Εθνική οδό, για να πάω στον Άγιο Στέφανο. Μετά την συμβολή της Εθνικής οδού με την Αχαρνών, συνέβη κάτι που δεν περιγράφεται και που θα διαβάσετε στην πρώτη επιστολή που έστειλα στην Διεύθυνση της τροχαίας Αθηνών. Φαινόμενο που το έχω συναντήσει πολλές φορές στην Ελλάδα και ειδικά στην Αθήνα. Δεν ξέρω αν είναι λογικό, αλλά εμένα κάτι τέτοια με εκνευρίζουν αφάνταστα και τις ευθύνες τις ρίχνω στην πολιτεία και για το συγκεκριμένο γεγονός, στην τροχαία, που δεν κάνει καλά την δουλειά της και έχω πολλές αποδείξεις για αυτό. Έχουν απόλυτη ηθική ευθύνη, για ένα και μοναδικό λόγο. Δεν εφαρμόζουν τους νόμους, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις αδιαφορούν, ενώ σε άλλες εξαντλούν μέχρι και την τελευταία τελεία από τους κανονισμούς.

Εν πάση περιπτώσει, μετά παρέλευση αρκετού καιρού και επειδή δεν πήρα καμία απάντηση, επανέρχομαι με δεύτερη επιστολή μου πάλι στην τροχαία, που αυτή την φορά την κοινοποιώ και στο υπουργείο προστασίας του πολίτη, στο γραφείο υπουργού.

Περνάνε 11 μήνες από την πρώτη επιστολή και απάντηση ακόμη δεν έχω πάρει. Την πρώτη του Μαρτίου λοιπόν του επόμενου χρόνου 2011, επανέρχομαι πάλι με επιστολή στην διεύθυνση της τροχαίας, που αναφέρω και τις δύο προηγούμενες επιστολές και την κοινοποιώ και πάλι στο γραφείο του υπουργού και σε αυτή την επιστολή, τα λέω λίγο ωμά.

Σημειώστε, ότι πάντα οι επιστολές που στέλνω, είναι συστημένες και πολλές φορές μάλιστα και με αποδεικτικό παραλαβής, που μου επιστρέφεται με σφραγίδα και υπογραφή αυτού που την παρέλαβε.

Την τελευταία επιστολή μου την έστειλα την 1^η Μαρτίου και  παίρνω απάντηση δύο αράδων, στις 21 Μαΐου, αλλά που έχει ημερομηνία 18 Μαρτίου και μου λένε, ότι για τις επιστολές που αναφέρομαι, δεν έχουν περιέλθει στην υπηρεσία τους. Συστημένη επιστολή σημαίνει, ότι από κάθε ταχυδρομικό γραφείο που φεύγει, παίρνουν υπογραφή αυτού που την παραλαμβάνει. Καταφεύγω λοιπόν στο γερμανικό ταχυδρομείο, από όπου είχα στείλει τις επιστολές και με την απόδειξη του συστημένου μου έδωσαν τα στοιχεία, πότε παραδόθηκε στα ελληνικά ταχυδρομεία. Τώρα τα ελληνικά ταχυδρομεία, αν και δεν το θεωρώ απίθανο, να έχασαν και να μην παρέδωσαν και τις δύο επιστολές, το θεωρώ λίγο τραβηγμένο.

Με μία σύντομη επιστολή μου, στον αστυνομικό υποδιευθυντή τότε κ. Νικόλαο Χασομέρη, εννοείται συστημένη και με απόδειξη παραλαβής, του στέλνω αντίγραφο της αρχικής επιστολής και τον παρακαλώ να το επιδώσει στην αρμόδια διεύθυνση.

Εν τω μεταξύ ζήτησα ευθύνες από τα γερμανικά ταχυδρομεία, για την μη παράδοση τυχόν της επιστολής μου στον παραλήπτη και μου απάντησαν με έγγραφο, στέλνοντάς μου το αντίγραφο με την υπογραφή αυτού που το παρέλαβε στην Ελλάδα, με το όνομά του, τον αριθμό της Α.Τ. και την υπογραφή του. Αυτό λοιπόν το αντίγραφο, το έστειλα στον αστυνομικό Διευθυντή κύριο Χασομέρη για να λάβει γνώση.

Θα κάνω εδώ μία παρεμβολή πάλι για να πω, ότι δεν νομίζω, ότι υπάρχει άλλος έλληνας, που θα καθότανε να ασχοληθεί με τέτοιες λεπτομέρειες, που και χρονοβόρες είναι και ψυχοφθόρες και έξοδα δημιουργούν. Στο ερώτημά σας γιατί τότε το κάνω, θα απαντήσω, γιατί είμαι ίσως λίγο ρομαντικός και έχω την ψευδαίσθηση, ότι εγώ θα φτιάξω αυτό το μπάχαλο που λέγεται ελληνικό κράτος. Όχι βέβαια, δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, αλλά ΕΓΩ ΕΚΑΝΑ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑ. Αυτός είναι και ο τίτλος του πρώτου μου βιβλίου και ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΩ ΑΚΟΜΗ.

Επανέρχομαι. Ενώ λοιπόν την επιστολή μου με το αντίγραφο της παραλαβής στον κύριο Χασομέρη, την έστειλα στις 6.6.2011, παίρνω απάντηση, από άλλον αστυνομικό Διευθυντή, τον κύριο Κωνσταντίνο Κρόκο, με ημερομηνία 1^η Ιουλίου 2011, στην οποία συνεχίζει να επιμένει, ότι οι επιστολές μου δεν περιήλθαν στην υπηρεσία τους. Σημειωτέον, όπως είπαμε πιο πάνω, ότι με την επιστολή μου της 24.5.2011, στον κύριο Χασομέρη, του έχω στείλει αντίγραφο της υποτιθέμενης χαμένης επιστολής και παρόλα αυτά συνεχίζουν να με κοροϊδεύουν, ότι δεν την έχουν λάβει. Καταλάβατε λοιπόν γιατί μπάχαλο μιλάμε!!

Απαντώ λοιπόν στον κύριο Κρόκο και του λέω τα ανάλογα και αυτονόητα.

Και παίρνω απάντηση και σε αυτή την επιστολή μου αλλά αυτή την φορά από τον κύριο Χασομέρη που συνεχίζει να μου λέει ότι αγνοούνται τα πάντα και δεν μου λέει τι έγινε το αντίγραφο που του έστειλα, με την συστημένη επιστολή και έχω στα χέρια μου και το αποδεικτικό παραλαβής με την υπογραφή αυτού που την παρέλαβε. Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο. Μου γράφει δε και μία ηλεκτρονική διεύθυνση για να επικοινωνούμε λέει καλύτερα από εκεί, αν έχω κάτι να πω.

Συμπέρασμα: Από την αρχική μου επιστολή – καταγγελία, μέχρι αυτή την τελευταία επιστολή από τον κύριο Χασομέρη, έχουν περάσει 15 μήνες και ερωτώ τώρα εγώ. Μετά από τόσο διάστημα είναι δυνατόν να βρούνε και να καλέσουνε εκείνον τον ασυνείδητο οδηγό του super car? Ασφαλώς και όχι. Βγάζω λοιπόν το συμπέρασμα, ότι με τα στοιχεία που τους έδωσα, βρήκαν τον οδηγό και τον κάλεσαν στην τροχαία, αλλά  ήταν ο γιος κάποιου μεγαλοσχήμονα, που μπορεί μεν να τον κάλεσαν, όχι για να τον επιπλήξουν, αλλά για να κανονίσουνε πώς να  χειριστούν το θέμα. Σκέφθηκαν λοιπόν ως λύση να μη μου απαντήσουν και το θέμα θα ξεχαστεί, από μέρους μου, αλλά  όταν είδαν, ότι εγώ επιμένω επανειλημμένως, άρχισαν το παραμύθι, ότι δεν παρέλαβαν τις επιστολές μου, ούτε το αντίγραφο κ.λπ. με απώτερο σκοπό να περάσει πολύς καιρός όπως και έγινε και να ατονήσει το θέμα, μη έχοντας πλέον ουσία. Από την όλη διαδικασία, αυτό είναι το συμπέρασμά μου. Στέλνω και εγώ ένα ηλεκτρονικό μήνυμα στον κύριο Χασομέρη και του λέω τα ανάλογα και να κλείσει το θέμα εδώ, γιατί πλέον δεν έχει νόημα και πιστεύω, ότι όταν πήραν αυτό το μήνυμα, θα ανακουφίστηκαν.

Όλη αυτή την αλληλογραφία, την παραθέτω παρακάτω.

                                     

Όπως είπαμε πιο πάνω, τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 τις κέρδισε το ΠΑ.ΣΟ.Κ., με πρόεδρο και τώρα πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου. Στην αξιωματική αντιπολίτευση, βρίσκεται η ΝΔ με πρόεδρο τον Σαμαρά, μετά από την παραίτηση του Κ. Καραμανλή από αυτή την θέση του προέδρου και την διεξαγωγή συνεδρίου που τον ανέδειξε πρώτο, με κύριο αντίπαλο την Ντόρα Μπακογιάννη.

Η αντιπολίτευση ως γνωστόν, (όποιο κόμμα και αν είναι στην θέση αυτή), μονίμως και αδιακρίτως, κατηγορεί την κυβέρνηση για οτιδήποτε κάνει είτε αρνητικό, αλλά είτε και θετικό, μονίμως δε, ζητάει εκλογές και μετέρχεται κάθε μέσον για να πετύχει αυτόν τον σκοπό, για να γίνει αυτή κυβέρνηση.

Έτσι λοιπόν και ο Σαμαράς τώρα, έχει την έντονη επιθυμία να γίνει όσο γρηγορότερα είναι εφικτό πρωθυπουργός  και όλα τα δεινά της χώρας, που όντως υπάρχουν, τα καταλογίζει στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., για τα χρόνια που κυβέρνησε, λες και η ΝΔ ήταν ανεύθυνη για όλα αυτά, ενώ έχουμε το πρόσφατο παρελθόν της διακυβέρνησης της χώρας από την ΝΔ, 2004 έως 2009, με τα τόσα σκάνδαλα, (σαράντα πέντε τον αριθμό), μέσα σε πέντε χρόνια. Έστειλα λοιπόν ένα ηλεκτρονικό μήνυμα στην ΝΔ στις 26.04.2010 και τους παρακαλώ να το προωθήσουν στον αρχηγό τους, αυτόν που πρόδωσε το κόμμα του και έριξε την κυβέρνηση του Μητσοτάκη το 1993. Εκεί μέσα του τα λέω, όπως στην πραγματικότητα είναι. Θα μου πείτε και ίδρωσε το αυτί του, τέτοιοι που είναι όλοι τους. Διαβάστε το και αυτό και καμαρώστε τον μετά.

Τον Ιούνιο του 2010, βρίσκομαι στην Αθήνα. Έχω κατέβει στο κέντρο και έχω παρκάρει το αυτοκίνητό μου στην οδό Σατωβριάνδου. Μετά από μισή ώρα που τελείωσα την δουλειά μου και πήγα να το πάρω, κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό στην κυριολεξία. Βρήκα σπασμένο το παράθυρο της πίσω αριστερής πόρτας, από όπου είχαν ανοίξει, κατεβάσει το κάθισμα και μου πήραν μία τσάντα (μπανάνα), από το πορτ μπαγκάζ, που εκτός από λεφτά, είχα μέσα κάρτες δύο ταυτότητες, δίπλωμα αυτοκινήτου, ασφάλειες κ.λπ. Με έλουσε αμέσως κρύος ιδρώτας και μετά από λίγο που συνήλθα, μπήκα μέσα και το οδήγησα στο Α.Τ. της Ομόνοιας στην οδό Βερανζέρου.

Δεν θα γράψω εδώ τι έγινε εκεί, τι μου είπαν, τι τους είπα κ.λπ., θα τα διαβάσετε στην επιστολή - αναφορά που έκανα στον υπουργό προστασίας του πολίτη, στις 14.06.2010, (είχε φροντίσει ο Γ. Παπανδρέου να αλλάξει τις ονομασίες πολλών υπουργείων και το μέχρι τότε υπουργείο Δημόσιας Τάξης, το ονόμασε προστασίας του πολίτη), που κάθε άλλο παρά προστασία στον πολίτη προσέφερε.

Το γραφείο του υπουργού, διαβίβασε την αναφορά μου στην Διεύθυνση Ασφαλείας Αττικής, για τα περαιτέρω. Μετά παρέλευση τριών και πλέον μηνών, δεν πήρα καμία απάντηση και στέλνω πλέον εγώ στην Διεύθυνση Ασφαλείας Αττικής επιστολή στις 28.09.2010 και παραπονούμαι για την καθυστέρηση. Στις 6 Οκτωβρίου παίρνω έγγραφο που μου λένε ότι θα με ενημερώσουν για τα αποτελέσματα των ενεργειών τους. Πότε όμως, κανείς δεν ξέρει.

Περνάει ο χρόνος και φτάνουμε στον Μάιο του 2011 και ακόμη απάντηση καμία.  Στις 28.05 2011  πάλι επιστολή στον υπουργό εγώ, διαμαρτυρόμενος για την όλη κατάσταση, που την κοινοποίησα και στο Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας και εκεί μέσα τα λέω έξω από τα δόντια. Σε δύο μήνες, τέλος Ιουλίου λαμβάνω το τελικό έγγραφο που μου λένε, ότι από τη διοικητική προκαταρκτική εξέταση που έγινε, δεν διαπιστώθηκε ανάρμοστη συμπεριφορά αστυνομικών και ως εκ τούτου, η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο. Στέλνω και εγώ την τελευταία μου επιστολή στην Διεύθυνση Ασφαλείας Αττικής με όλα τα σχετικά έγγραφα και την κοινοποιώ και στο γραφείο του υπουργού και θα δείτε τι τους λέω εκεί μέσα.

Από τον Ιούνιο λοιπόν του 2010, φτάσαμε στον Ιούλιο του επόμενου έτους, για να κλείσει αυτή η υπόθεση με τον τρόπο που έκλεισε.

Από την πρώτη μου επιστολή-καταγγελία, που έστειλα στον υπουργό προστασίας του πολίτη, όταν την διαβάσετε, βγάλετε τα συμπεράσματά σας, αν υπήρξε ανάρμοστη συμπεριφορά αστυνομικών, όταν πήγα το βράδυ του συμβάντος να καταγγείλω την ζημιά που μου έγινε στο αυτοκίνητο μαζί με την κλοπή, αλλά και την επομένη. Ούτε βέβαια που συγκινήθηκε κανείς έστω και να ζητήσουν να πάρουν αποτυπώματα από το αυτοκίνητο κ.λπ., ή να κάνουν κάποια ενέργεια, ώστε να φανεί, ότι ενδιαφέρονται να προστατεύσουν τον πολίτη.

Θα ήθελα εδώ να σας πω, τι γίνεται σε παρόμοιες περιπτώσεις, στην Γερμανία όταν συμβούν και με ποιες μεθόδους ενεργούν, προκειμένου να βρουν τον υπαίτιο, που στις περισσότερες περιπτώσεις τον βρίσκουν, αλλά δεν θα το κάνω, γιατί θα πρέπει να γράψω πολλά. Το ένα φέρνει το άλλο κ.ο.κ.