Όλες αυτές τις ημέρες, που ασχολήθηκα με το να
απευθύνω κατηγορίες και να κατακρίνω κάποιες καταστάσεις και πολιτικές και αποφάσεις της σημερινής
αντιπολίτευσης, παραθέτοντας μάλιστα και στοιχεία, αν κάποιος έχει αντίρρηση,
πολύ θα χαιρόμουν και θα με ενδιέφερε να ακούσω την άποψή του. Αντίθετα π.χ.
όταν ρωτάω κάποια πράγματα, αποφεύγουν να μου απαντήσουν. Π.χ. ρωτάω, γιατί ο Σαμαράς προκάλεσε την εκλογή
του προέδρου της Δημοκρατίας πέντε μήνες πριν την λήξη της θητείας του, γιατί ο
Μητσοτάκης που λύσσαγε για να μην περάσει η συμφωνία των Πρεσπών, δεν έκανε,
αυτό που του έδινε το δικαίωμα το Σύνταγμα, για να την ακυρώσει στα σίγουρα,
αλλά απάντηση δεν παίρνω και ο λόγος είναι, ότι οι αλήθειες πονάνε.
Ας ασχοληθώ λοιπόν σήμερα με κάποιες αλήθειες.
Αυτή η κυρία Ξαφά, που είναι σύμβουλος του Κυριάκου, όπως το ξαναέγραψα, είπε,
ότι η Ελλάδα, διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ, (17%), για συντάξεις, που
είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη και έπρεπε οι συντάξεις το Γενάρη του 2019 να
είχαν κοπεί κατά 18%, όπως είχε προγραμματιστεί, γιατί υπάρχουν άτομα που έχουν βγει στην σύνταξη
από τα 50 και ακόμη πιο μπροστά και τα ταμεία δεν αντέχουν.
Πολύ σωστά και εγώ μαζί της. Αλλά να μας πει αυτή η κυρία, που την είχαμε
στείλει και στο ΔΝΤ και υποστηρίζει τα συμφέροντα αυτού του ταμείου και όχι της
Ελλάδος και των πολιτών της, ποιοι είναι αυτοί που ‘έκαναν τους νόμους και
είχαν το δικαίωμα να συνταξιοδοτούνται υπάλληλοι του δημοσίου, από τα 40 και
από τα 50 τους χρόνια? Εμείς οι πολίτες, ή οι πολιτικοί απατεώνες, που μας
κυβερνούσαν τόσες δεκαετίες? Αυτό που τους ενδιέφερε, ήταν να αποκτήσουν
πελατειακές σχέσεις και όχι να φτιάξουν
κράτος σωστό. Πόσο μυαλό χρειάζεται να έχει κάποιος, για να καταλάβει, ότι με
αυτή την πολιτική, θα ερχόταν μία ημέρα και θα χρεοκοπούσαμε. Χρεώνανε λοιπόν
το κράτος με δάνεια, που εκ των πραγμάτων δεν ήταν δυνατόν να εξυπηρετηθούνε,
για να γεμίζουν αρχικά τις δικές τους τσέπες και σε εμάς έδιναν, ότι περίσσευε
από την αδηφάγο δίψα που είχανε, για το χρήμα και μετά με περίσσιο θράσος, μας
είπαν, μαζί τα φάγαμε, αλλά τώρα μόνο εσείς θα τα πληρώσετε. Αυτή η κυρία, είπε
επίσης τον Νοέμβριο του 2018, εν όψει της μη περικοπής των συντάξεων, «Η
περικοπή των συντάξεων από 1/1/2019 και η ανακατανομή των πόρων προς τις
επόμενες γενιές είναι μέτρα απολύτως αναγκαία για την ελληνική κοινωνία»,
αδημονώντας για την εφαρμογή του μέτρου που είχε απαιτήσει το ΔΝΤ και τελικά
αποσοβήθηκε από την κυβέρνηση.
Για να δείτε, πόσο τους ενδιέφερε το πελατειακό καθεστώς όλους αυτούς, σας
παραθέτω, έναν πίνακα με το πόσους δημοσίους υπαλλήλους είχαμε το 1974, που
επανήλθε η δημοκρατία στην χώρα μας και πόσοι γίνανε το 2010.
1974 =112.896 έρχεται, έρχεται...ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ!
1981 =121.789 ήλθε, ήλθε...ο ΑΛΛΟΣ ΕΘΝΑΡΧΗΣ!
1982 =208.531 Τσοβόλα, …..δώς`τα ΟΛΑ!!! (τους διπλασίασε!)
1990 =255.438 Μητσοτάκης
1998 =300.509 Σημίτης
2001 =450.259 Σημίτης
2007 =503.170 Καραμανλής
2010 =768.009 Γ.Α.Π…Θεός!!!...Λεφτά υπάρχουν!!!
1981 =121.789 ήλθε, ήλθε...ο ΑΛΛΟΣ ΕΘΝΑΡΧΗΣ!
1982 =208.531 Τσοβόλα, …..δώς`τα ΟΛΑ!!! (τους διπλασίασε!)
1990 =255.438 Μητσοτάκης
1998 =300.509 Σημίτης
2001 =450.259 Σημίτης
2007 =503.170 Καραμανλής
2010 =768.009 Γ.Α.Π…Θεός!!!...Λεφτά υπάρχουν!!!
Προς αποφυγής
παρεξηγήσεων. Από το 2010 και μετά δεν βρήκα στοιχεία για να γράψω πόσοι είναι
σήμερα, για να μην μου πει κάποιος, ότι το έκανα σκόπιμα.
Βλέπουμε λοιπόν, ότι από το 1974, μέχρι το 2010, είχαμε μία αύξηση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 655,113 άτομα, δηλαδή περισσότερο από πέντε φορές επάνω. Και μετά βέβαια, ήρθε η κρίση. Τα σχόλια δικά σας.
Βλέπουμε λοιπόν, ότι από το 1974, μέχρι το 2010, είχαμε μία αύξηση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 655,113 άτομα, δηλαδή περισσότερο από πέντε φορές επάνω. Και μετά βέβαια, ήρθε η κρίση. Τα σχόλια δικά σας.
Σήμερα εκτός από αυτά, θα πούμε και κάποιες άλλες
αλήθειες και πάλι παρακαλώ και προκαλώ, όποιον έχει αντίρρηση σε αυτά που
γράφω, να μου την κοινοποιήσει, αλλά με στοιχεία, όπως εγώ και όχι την
προσωπική του γνώμη.
Θα κάνω μία σύγκριση της ΣαμαροΒενιζελικής
συγκυβέρνησης με αυτήν της ΣυριζοΑννελ.
Επί ΣαμαροΒενιζελικής
λοιπόν κυβέρνησης, είχαμε την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση, μετά από αυτήν που
βίωσε ο ελληνικός λαός στα χρόνια της κατοχής από τους κατακτητές. Αν θυμάμαι
καλά είχαμε περίπου γύρω στις 4000 αυτοκτονίες πολιτών, που από απελπισία, από
το γεγονός που ‘έφτασαν στο σημείο να μην μπορούν πλέον να ζήσουν την
οικογένειά τους, να μην μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους, χάνοντας τις
δουλειές τους, ή κλείνοντας τα μαγαζιά τους, προέβησαν στο απονενοημένο
διάβημα, να στερήσουν την οικογένειά τους από την παρουσία τους. Άλλοι άνθρωποι
βρέθηκαν στους δρόμους, μη μπορώντας να πληρώσουν το ενοίκιο του σπιτιού τους. Θυμάμαι
κάποιες περιπτώσει, όπως:
Την Παρασκευή στις 23 Νοεμβρίου 2012 το Newsbomb, δημοσίευσε την επιστολή μιας μητέρας από την Πάτρα, που
αν την διαβάσετε θα ραγίσει ειλικρινά η καρδιά σας, θα αναφέρω βασικά σημεία.
Λέει ότι έχει τέσσερα παιδιά, ένα κορίτσι 14 ετών
και τρία αγόρια μικρότερα. Σήμερα το πρωί, δεν είχα να δώσω στα παιδιά μου,
ούτε γάλα, πήγαν στο σχολείο νηστικά και δεν είναι η πρώτη φορά. Το μεσημέρι,
συνέδεσα παράνομα το ρεύμα, που μου το έχουν κόψει και για τέταρτη συνεχόμενη
ημέρα τους έφτιαξα μακαρόνια να φάνε. Ο άνδρας μου απολύθηκε από την δουλειά
του στην αρχή του χρόνου και εγώ καθαρίζω ένα γραφείο και παίρνω 100 € τον μήνα
συν 320 € το επίδομα των παιδιών. Μερικές φορές, αγοράζω ένα κουλούρι και το
μοιράζω στα παιδιά μου στα τέσσερα. Λέει και πολλά άλλα για το πόσο πολλές
φορές απελπίζονται και άλλες λένε θα το παλέψουμε κ.λπ.
Στις 5.9.2012, στέλνω επιστολή στον πρωθυπουργό
Σαμαρά, κατόπιν μιας επιστολής, ενός πολίτου από την Θεσσαλονίκη, που
δημοσιεύτηκε στον τύπο και λέει τα εξής:
Ονομάζομαι Α.Κ. και μαζί με την σύντροφό μου,
μένουμε στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης. Είναι η έκτη μέρα σήμερα, που δεν
έχουμε φαγητό, ούτε καν υποψίας αυτού. Αναζητώ μία εργασία, αλλά μάταια, ένα
χρόνο είμαστε χωρίς ηλεκτρικό και βέβαια αδυνατώ να είμαι συνεπής στις
υποχρεώσεις μου, απέναντι στην πολιτεία και αναρωτιέμαι, πόσο συνεπής είναι
εκείνη απέναντί σε μένα και στους όμοιούς μου. Δεν είμαι επαίτης, δεν ζητάω
δανεικά, που δεν μπορώ να επιστρέψω, ζητάω μία εργασία. Και κάπως έτσι
τελειώνει ο 45άρης αυτός άνθρωπος, λέγοντας, ότι είναι προτιμότερη η αυτοχειρία
της στιγμής, παρά ο καθημερινός αργός θάνατος που βιώνουμε.
Αύριο θα συνεχίσω για αυτή την συγκυβέρνηση Σαμαρά
Βενιζέλου και θα αρχίσω και για την άλλη Τσίπρα Καμμένου, για να κάνουμε
συγκρίσεις.
03.06.2019
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου